Szukaj na tym blogu

środa, 21 czerwca 2017

Melissa Hill i dzierganie - wdic

Potrzebowałam czegoś lekkiego i przyjemnego i całkiem przez przypadek wpadłam na Melissę Hill i jej powieści. Od soboty do wczoraj połknęłam dwie.

Najpierw przeczytałam " Trafiony, zatopiony" o Darcy Archer, młodej nowojorskiej książkoholiczce, wielbicielce Jane Austen, pracownicy małej klimatycznej księgarni, która pewnego grudniowego dnia wpada rowerem na przystojnego tajemniczego Aidana Harris. W wyniku tego wypadku Aiden traci pamięć, a Darcy zostaje tymczasową opiekunką psa Bailey'a i próbuje pomóc Aidenowi w odzyskaniu pamięci. Historia trochę jak z filmu "Ja Cię kocham, a ty śpisz" z Sandrą Bullock w roli głównej. 

Druga pozycja autorstwa Melissy Hill to "W poszukiwaniu szczęścia", w której samotna matka Holly O'Neill pracująca w butiku z wysokiej klasy odzieżą używaną, znajduje w pozostawionym  tam żakiecie kosztowną bransoletkę z przywieszkami i postanawia odnaleźć jej właścicielkę. 

Chociaż obie książki są zbudowane podobnie,  czyli bohaterki przez całą powieść starają się rozwikłać jakąś zagadkę, poznają przy tym wiele barwnych postaci, co sprawia, że nie sposób się nudzić czytając te historie. Z obu powieści bije ciepło, umiłowanie wartości, szacunek dla drugiego człowieka, a także miłość do książek, starych filmów i Nowego Jorku. 




Artykuł zawiera linki afiliacyjne - czyli polecam książki, wrzucam do nich link i jeśli skorzystacie w Legimi z mojego polecenia, to ja dostanę prowizję. 




Jeśli zaś chodzi o druty, to jak zwykle. To do przodu, to znowu w tył. To trochę wydziergam, to znowu pruję, żeby dopasować to co powstaje na drutach do moich wyobrażeń i potrzeb. Oprócz swetra zaczęłam oczywiście nową robótkę. Naszedł mnie pomysł na nową chustę, ale co z tego wyjdzie, jeszcze  nie wiem. 

A teraz zapraszam Was na 



   
   

środa, 14 czerwca 2017

Nowa robótka na drutach - wdic

Miało już nie być żadnych nowych projektów dzierganych. Miałam spakować zabawki - nitki, druty i wyeksportować do krainy wspomnień. Od dawna już nie czułam ani drżenia rąk ani przyspieszonego bicia serca z powodu robótek. Jednak takim jestem przewrotnym ludzikiem, że jak tylko pomyślałam, że to już naprawdę pora, by głośno to przyznać, to od razu myśli moje zaczęły krążyć wokół robótek. 



Dawno już nie miałam takiej nocy, że nie mogłam zasnąć, dopóki nie rozrysuję sobie nowego projektu. Na drugi dzień nawet pobiegłam zrobić rundkę po naszych sklepach, by zobaczyć odpowiednią włóczkę, ale niczego takiego nie znalazłam. Po kilku dniach doszłam do wniosku, że skoro nie bardzo mi wychodził mój duży sweter od góry, to spróbuję zrobić duży sweter od dołu i wykorzystam włóczkę z tamtego projektu.  

Mam nadzieję, że to nie będzie pechowa włóczka i że tym razem wytrwam w robótce. Bo prawda jest taka, że jak robótki zeszły na daleki, daleki plan, to jakoś te robótki mi się dłużą i dłużą. I na razie też mam tylko kilkanaście cm wydzierganych, chociaż druty 8,00mm. 

Z czytaniem też nic nie zwojowałam, mimo iż minęły dwa tygodnie od ostatniego WDiC. Po pierwsze, to cierpiałam ostatnio na "zaczynanizm" - co i rusz zaczynałam czytać nową książkę, ale kończyło się po 3-4 stronach. A po drugie, to moja córka właśnie dzisiaj zdała ostatni z 5 egzaminów na zakończenie 4 klasy w edukacji domowej i przygotowania do nich zajmowały głównie moją uwagę ostatnio. 

Koniec końców "Jedz i biegaj" wciąż jest moją podstawową lekturą. I mam nadzieję, że uda mi się skończyć ją czytać w ten weekend, mimo iż nie będzie on taki całkiem wolny przez tonę nikomu niepotrzebnej papierkowej roboty.

Wam jednak życzę udanego długiego weekendu i zapraszam na 



   

   


środa, 31 maja 2017

"Jedz i biegaj" w ramach WDiC

Choć nie jestem wegetarianką, to jednak z zaciekawieniem wzięłam udział w organizowanym przez Fundację Zwierzęta Niczyje Wege Weekendzie. I głównym, dla mnie, punktem programu było spotkanie z białostockim biegaczem Wojtkiem Konopackim, który biega w ultramaratonach i jest wegetarianinem. To spotkanie dało mi zastrzyk motywacji do biegania, bo ostatnio niestety trochę u mnie z tym słabo. Pokazało także, że bez mięsa można też budować siłę i wytrzymałość niezbędną przy tak dużym wysiłku jak przebiegnięcie 117 km - to jeden z dystansów, na których biega Wojtek. A także sprawiło, że od razu po przyjściu do domu odpaliłam moje Legimi i zabrałam się za czytanie książki Scotta Jurek "Jedz i biegaj. Niezwykła podróż do świata ultramaratonów i zdrowego odżywiania." O tej to właśnie książce gość spotkania, Wojtek Konopacki, mówił, że od niej zaczęła się jego przygoda z biegami Ultra i z dietą wege. 


środa, 24 maja 2017

365 dni do wolności - Magdalena Chołuj

Dzisiaj w ramach WDiC napiszę tylko kilka słów o książce "365 dni wolności" Magdaleny Chołuj. 

Jest to książka napisana w bardzo przystępny sposób, taki można powiedzieć blogowy, w którym autorka podpowiada jak przejąć stery własnego życia i jak pomnażać swój majątek, by osiągnąć wolność finansową. 



środa, 17 maja 2017

Coś nowego - WDiC

Coś nowego?



Brakuje mi chusty? 

Tak, brakuje mi chusty. Pomysł na całą serię mam już od ponad roku. Teraz postanowiłam wydziergać cieniutką z Malabrigo Lace w kolorze sałaty. Dwa motki lata już temu dostałam od Wioli. Można by powiedzieć, że to taka włóczka trumienna, bo  było mi "szkoda" coś z niej robić. Nic nie wydawało mi się wystarczająco dobre. Mam nadzieję, że tym razem mój pomysł spełni moje oczekiwania, a przede wszystkim, że dokończę jeszcze w tym roku. Szczególnie, że chusta ma być bardziej na taki wiosenno-letni sezon. 
Na razie poza decyzją i nabraniem 3 oczek nie poszłam dalej, bo znowu mam nadwyrężony nadgarstek, więc nie koniecznie ciągnie mnie do dziergania. 

niedziela, 14 maja 2017

Czy mamy prawo być szczęśliwi?

Czy mamy prawo być szczęśliwi, kiedy dookoła tyle zła, biedy, chorób i nieszczęść?


Temat ten chodzi mi po głowie od kilku już miesięcy. Dokładnie od czasu, gdy na fb zamieściłam link do wpisu o szczęściu i okazało się, że jestem egoistką, bo ja tu o szczęściu pitu pitu, a ludzie nie mają co do garnka włożyć. I że w ogóle to dążenie do szczęścia za wszelką cenę, to takie niskie i płaskie i kołczingowe jest, że po prostu niegodne uwagi. 

Może to i niskie, może i płaski, może i niegodne i tak, bardzo egoistyczne, ale uważam, że każdy z nas ma prawo, a wręcz nawet obowiązek, by czuć się dobrze, by być zadowolonym ze swojego życia, by po prostu być szczęśliwym i nikt za niego tego nie zrobi. 


Oczywiście dla każdego szczęście będzie wyglądało inaczej. Być może dla Ciebie szczęście to fura, skóra i komóra. Być może to kasa na koncie, szpanerskie ciuchy i wyjazdy zagraniczne. Myślę jednak, że dla każdego szczęście jest wtedy, gdy czuję się dobrze ze sobą, gdy czuje w sobie spokój i radość tam głęboko, w środku. 

Ale jak to? Jak można czuć spokój i radość gdzieś tam głęboko w środku, gdy tyle chorób dookoła? 

Czy to, że jestem człowiekiem szczęśliwym, znaczy, że nie wiem co to jest empatia? 
A teraz zastanówmy się. Jesteś nieszczęśliwa, zła, niepogodzona ze światem i co robisz by pomóc owym chorym osobom? Nic. 

Wiem, byłam tam. 
Tak byłam na dnie. Na dnie czarnej rozpaczy. 

Kiedy mój obecnie prawie 15 letni syn się urodził, byłam matką pełną zapału, przepełniona radością, że mam kolejnego fajnego synka. Niestety moja radość nie trwała zbyt długo. Wkrótce okazało się, że coś jest z moim synkiem nie tak. Po miesiącach odbijania się od lekarzy i psychologów, po miesiącach i latach słuchania, że jestem nadgorliwą matką, że wymyślam, że po prostu nie umiem odpowiednio zająć się dzieckiem, dowiedziałam się, że mój syn ma autyzm wczesnodziecięcy, po kilku kolejnych, że to nie tylko autyzm. Diagnoza była dla mnie szokiem, przepłakałam wiele dni i nocy, ale miałam w sobie jeszcze moc, jeszcze próbowałam. Jeździłam co tydzień do Białegostoku, potem co 2 tygodnie do Warszawy, a potem na prawie rok przeniosłam się z dwójką małych dzieci do Warszawy, zostawiając w domu dwójkę starszych z mężem. 

W Warszawie codziennie jeździliśmy transportem miejskim przez 2 godziny z naszego miejsca zamieszkania na terapię i wieczorem 2 godziny z powrotem. Walczyłam, kłóciłam się z Bogiem, męczyłam dzieciaka wielogodzinną terapią. I każdego dnia umierałam po kawałku, gdy mój syn patrzyła na mnie tak jakby mnie nie znał, tak jakby mnie nie kochał, tak jakbym była tylko przedłużeniem jego ręki potrzebnym do podania jedzenia lub picia. 

W między czasie założyłam w swoim mieście Stowarzyszenie. Myślałam, że wspólnie razem będziemy pomagać sobie i swoim dzieciom. 

Jednak każdego dnia moje serce rozpadało się na kawałki, gdy widziałam jak choroba odbiera mi moje dziecko, które owszem wyrastało ze spodni czy butów, ale zupełnie nie szedł za tym wzrost intelektualny i umiejętności społecznej.  

Zeszłam na samo dno. Na samo dno rozpaczy. 

 

Gdy po wielu miesiącach rozłąki wróciliśmy do domu, gdy oczywistym się okazało, że nasze wyrzeczenie, nasza walka nie poprawiła stanu naszego dziecka ani odrobinkę, ja przestałam się bronić i dałam się pochłonąć rozpaczy.

Stres związany z nieuleczalną  choroba dziecka jest tak samo wysoki jak stres związany ze śmiercią dziecka. Byłam w żałobie.

Byłam tak nieszczęśliwa jak tylko to można sobie wyobrazić. 

Czy potrafiłam pomóc wtedy komukolwiek? Czy potrafiłam pomóc własnemu dziecku? Czy potrafiłam pomóc moim pozostałym dzieciom? Czy mogłam pomóc wtedy komuś w Stowarzyszeniu? 


Nie będę kłamać, wciąż nie wydobyłam się w pełni z tego bagna. Wciąż jestem w żałobie.  Bo za pierwszym i drugim ciosem, przyszedł kolejny. 

Jak możesz mówić o szczęściu, gdy ludzie nie mają co włożyć do garnka?  

 

Jak  myślicie, czy ktoś w Polsce refunduje koszty (lub refundował te kilka, kilkanaście lat temu) terapii w niepaństwowych ośrodkach? Jeździliśmy z synem po różnych ośrodkach na własny koszt, prowadziliśmy z mężem przez długi czas dwa oddziele gospodarstwa domowe, nasz syn oprócz terapii wymaga(ł) leków i diety. Czy myślicie, że to może pozostać bez echa? 
A jeśli dodać do tego kryzys gospodarczy i naszą krótkowzroczność, to jakie wychodzi równanie? 
Oczywiście gospodarcza katastrofa. I wiele miesięcy, gdy na utrzymanie 6 osób, w tym studenta na studiach dziennych w innym mieście, mieliśmy tylko 1200zł. 

Czy mam o to do kogoś pretensje? Tak. Do siebie, że byłam taka głupia, że dopuściłam do takiej sytuacji. Czy byłam wtedy szczęśliwa. Oczywiście, że nie. 

I znowu sytuacja się powtórzyła, płakałam niemal dzień w dzień przez kilka miesięcy. Czy mogłam wtedy pomóc komuś? Czy mogłam wtedy się pochylić nad innymi osobami, które nie mają co włożyć do  garnka? Nie. Nie mogłam nic dla nich zrobić, gdyż nie umiałam zająć się sobą. 

Wiedziałam  tylko, że mam 2 wyjścia. Albo zrobię wszystko co jest w mojej mocy, by znowu poczuć się szczęśliwą, bo tylko wtedy odzyskam swoje życie, bo tylko wtedy będę mogła normalnie funkcjonować i zająć się swoją rodziną i może jeszcze uda mi się uratować kilka istniej ludzkich (czyli mojej dzieci i ich dobre samopoczucie). Albo nie zostanie mi nic innego jak się poddać i czekać, kiedy ból i ciężar życia przygniecie mnie tak mocno, że nie dam rady wstać z łóżka, że stanie się to o czym marzę, zasnę, zapadnę się w sobie i będę miała tzw. święty spokój, bo już nie będę czuła niczego. 


Wybrałam pierwsze rozwiązanie i każdego dnia uczę się na nowo być szczęśliwą.

 

Uważam, że to mój obowiązek wobec moich najbliższych i wobec tych, którzy mnie wsparli w najtrudniejszych chwilach. Jestem im to winna. Muszę stanąć twardo na własnych nogach, by zająć się swoją rodziną i spłacić dług wdzięczności wobec dobrych ludzi, których spotkałam na mojej drodze. A nie dokonam tego, jeśli nie będę szczęśliwa. 

Potknęłaś się, wpadłaś w błoto, wstań, otrzep się, uśmiechnij się i pamiętaj, że masz PRAWO być szczęśliwa. 

A że nie jest to łatwe? Jest to łatwiejsze niż się wydaje. Skoro mi się udaje czuć się szczęśliwą każdego dnia, to i tobie może się udać.

A Wy jesteście szczęśliwe? Jakie macie swoje patenty na szczęście? 

PS. Zwykle wrzucam własne zdjęcia lub autorstwa mojego męża, ale tym razem skorzystałam z darmowych zdjęć Natalii z Jest Rudo.

środa, 10 maja 2017

Wspólne dzierganie i czytanie - zima w maju

W czasie "długiego" weekendu, a raczej całego wolnego tygodnia powinnam była skończyć pokazywany w zeszłym tygodniu sweterek. Przez cały ten czas tylko jeden dzień był naprawdę ładny i słoneczny, więc nie pogoda była powodem tego zastoju w robótce. Jak można było się spodziewać, a przynajmniej osoby, które już przeczytały trylogię "Niepokorne", to lektura jest całkowicie winna zapomnieniu o robótkach. Pierwsza część tej trylogii "Eliza" przykuła dosyć mocno moją uwagę i narobiła mi dużego apetytu na całą tę historię. Druga część "Klara" sprawiła, że dzieje trzech przyjaciółek zabsorbowały mnie jeszcze mocniej. Ale to trzecia mocno chwyciła mnie za serce i jak zaczęłam trzecią część tak nie mogłam odpuścić dopóki nie skończyłam. Dobrze, że mąż był w domu, bo przynajmniej było komu zrobić dzieciom coś do jedzenia. 



Newsletter